Route door Grijsland: Het Verhaal

Op een dag worden we geboren en start onze reis door het leven. Wie reist komt vanzelf aan, dus

opeens zie je het bordje knooppunt 67 en besef je dat je op het punt staat Grijsland binnen te

trekken.

Alles wat je aan ervaring hebt opgedaan gaat mee. Dat is ook jouw enige bagage. Je gaat zoals je

bent; met al jouw mankementen. En juist die geven als geen ander aan dat het tijd is de grens te

passeren.

Natuurlijk even wat douaneformaliteiten regelen: een paspoort met een visum, geeft toegang.

Als je dan even later het knooppunt definitief passeert en de grens overgaat, moet je zelf je weg

zoeken. Om je daarbij te helpen zijn er 3 gidsen aangesteld. Die nemen je bij de hand en stoppen met

jou bij de belangrijke levensvragen van Grijsland. Op die manier leer je jouw ervaring in het leven om

te zetten naar de nieuwe situatie.

Voorfase:

Het paspoort ligt klaar, met belangrijke informatie die je bij de verschillende rustmomenten nodig

hebt.

Het visum regelen is slechts een formaliteit.

Grijsland:

Daar ben je dan. Welkom. De 3 gidsen stellen zich voor en de route kan beginnen.

Eerst en vooral moet je onthaasten. Afscheid nemen van het jachtige leven is nu een voorwaarde om

goed te functioneren. Even een pas op de plaats maken en rustig ademhalen. Voordeel daarvan is dat

je veel beter kunt zien en ervaren.

Maar naast onthaasten moeten we ook met een heel belangrijk onderwerp uit het verleden

afrekenen. Of beter gezegd: we moeten het een plaats geven. De kinderen zijn nog niet toe aan

Grijsland, en jij moet toch op een of andere manier dealen met dat feit. Ze zitten in je hoofd en in je

hart en eerlijk gezegd, ze zitten soms in de weg. Juist aan het begin van jouw reis is dit een

belangrijke stop. Even visualiseren hoe snel ze zijn gegroeid en even stilstaan bij jouw opvoeding. En

dan kunnen we verder.

Het mooie van loslaten is dat je ruimte krijgt en open staat voor andere dingen. De blik op het leven

wordt letterlijk wijder. Dat laatste geeft gelegenheid tot bezinning te komen. Te beseffen dat wij als

mensheid maar een klein onderdeel vormen van het universum. Er spelen ook in Grijsland allerlei

natuurkundige fenomenen een rol. Het is een kwestie van rond om je heen kijken om die te ervaren.

Het is goed aan het begin van de reis af te dalen in nederigheid naar een startpositie. Kijk naar de

wolken en laat je gedachten stromen.

Blijf je wonen waar je woont, of ga je verhuizen. Ga je je wortelen in een nieuwe omgeving. Belangrijk

vraagstuk, want de plek waar je je vestigt vormt jouw identiteit, welzijn en cultuur. Kun je een oude

boom nog verplaatsen? Heeft die dan nog toekomst?

En de toekomst zelf, heeft die nog een kans? Wij hebben door ons handelen een erfenis

doorgeschoven naar later. De vraag is of de toekomst al te zwaar belast is en wij, ook in Grijsland,

kunnen overleven. Kun jij en kunnen wij ons gedrag nog aanpassen?

Als je dan definitief genesteld bent en misschien jouw gedrag hebt aangepast, zijn er dan nog andere

gevaren? Er hangt ook in Grijsland een zwaard van Damocles in de lucht dat dreigt onze wereld te

vernietigen. Er zijn nog genoeg inwoners van Grijsland die een oorlogsbeeld op het netvlies hebben.

We lopen niet weg van de realiteit en soms is het ook goed om de situatie, dat de sneeuw zwart was,

even te visualiseren. Maar dan wel met de gedachte dat we dit nooit meer willen.

Wat we wel willen is genieten van al het goede van Grijsland. De zon schijnt overdadig. Goed voor de

stramme spieren en het humeur. Natuurlijk doe je de ramen open, ga jij naar buiten en pak je een

terrasje en ga je in het gras liggen. Heerlijk, toch! Nou ja, misschien moet je af en toe zwaaien met

een vliegenmepper.

Niets menselijks is ons vreemd, want vaak als je dan op een terrasje zit te genieten, daalt het besef in

dat de mensheid toch maar een klein onderdeel is van het universum. We draaien met zijn allen door

het heelal. We mijmeren wat af in het leven.

Dat geeft niks. Zittend in de zon, op een terras in alle rust de wereld om ons heen beschouwend, is

het tijd de liefde toe te lachen. Het maakt niet uit wie het is, als de omstandigheden maar goed zijn.

Liefde heeft geen leeftijd. Ouder worden is wel een ding, maar jong blijven is de kunst. Natuurlijk is

leeftijd maar een begrip. Maar dat is nu het mooie in Grijsland: we passen ons aan, aan de tijd. Als je

dat consequent doet, is jong blijven niet zo moeilijk. En als je dat ook met zijn tweeën kunt

bewerkstelligen, is dat helemaal mooi meegenomen.

Natuurlijk speelt het verleden in Grijsland een grote rol. Daarom moeten we toch even stilstaan bij

het feit dat onze herinneringen soms met ons op de loop gaan. We hebben niet altijd alles scherp

voor ogen. Soms leven we in verschillende tijden. Dat kan best veel verdriet opleveren. Maar dat

hoort ook bij Grijsland.

Daarmee zijn we aan het einde van de route door Grijsland en nemen de gidsen afscheid. Nu is het

aan jou het juiste pad te kiezen. Hoe dan ook, de conclusie is dat een reis door Grijsland toch ook een

reis door het leven is. En dat maakt een ding duidelijk: de echte reis begint al veel eerder!! Voordat je

in Grijsland aankomt heb je de levenservaring al opgedaan en je keuzes gemaakt. Die houding neem

je mee op je verdere reis. Je kiest uiteindelijk een eigen richting. Waarom zou je dan ergens anders

heen willen?